Bazı insanlar vardır…
Yokluğu evin duvarlarını bile sessizleştirir.
Anne, işte tam da böyle bir şeydir.
Hayatın en garip tarafı şudur; insan en büyük sevgiyi çoğu zaman en sade hâliyle annesinde görür. Gösterişsizdir… Hesapsızdır… Karşılık beklemez. Bir annenin sevgisi bazen bir tabak yemekte, bazen uykusuz geçen bir gecede, bazen de sadece “Dikkat et kendine” cümlesinin içine saklanır.
Bugün Anneler Günü…
Sosyal medyada fotoğrafların paylaşıldığı, çiçeklerin alındığı, güzel sözlerin yazıldığı bir gün… Ama bazı duygular vardır ki tek bir güne sığmaz. Çünkü annelik, takvimlik değil; ömürlük bir emektir.
****
Bir anne, evladının canı yandığında kendi canından önce onun acısını hisseder.
Kendisi kırılır ama çocuğunu kırmamaya çalışır.
Kendi yorulur ama evladının yorulduğunu görünce yeniden ayağa kalkar.
Belki de bu yüzden dünyada “karşılıksız sevgi” denince akla ilk anneler gelir.
Ne kadar büyürsek büyüyelim, içimizde hep çocuk kalan bir yan vardır. Ve o yan, en çok annesinin sesini özler. Çünkü insan hayatta birçok yere ait hissedebilir ama gerçek huzuru çoğu zaman annesinin yanında bulur.
*****
Bugün hâlâ annesine sarılabilenler çok şanslı…
Bir telefon uzağında olanlar vakit kaybetmeden arasın.
Bir kırgınlık varsa ertelmesin.
Çünkü hayat, “sonra konuşuruz” demek için bazen fazla kısa olabiliyor.
*****
Ve bugün…
Sadece hayatta olan anneleri değil; evladını toprağa vermiş anneleri, uzaklarda evladını bekleyenleri, sessizce mücadele eden kadınları da hatırlamak gerekiyor. Çünkü annelik sadece doğurmak değil; yüreğinde bir ömür taşıyabilmektir.
Bu Anneler Günü’nde herkesin biraz durup düşünmesi gereken tek bir gerçek var:
Biz hayata gözümüzü açtığımızda ilk gördüğümüz yüz annemizdi…
Belki de bu yüzden insan, dünyadaki en güvenli yeri hiçbir zaman tam olarak unutamıyor.
