İnsan, çoğu zaman hayatın kendisine haksızlık yaptığını düşünür. “Neden yalnızım?”, “Neden kimse beni anlamıyor?”, “Neden sevgim karşılık bulmuyor?” diye sorar. Oysa hayat, çoğu zaman bize hak ettiğimizi değil, ektiğimizi verir.
Bir bahçıvan düşünün… Toprağa gül tohumu ekerse, dikenlerin arasından bile mis kokulu çiçekler yükselir. Ama aynı toprağa zehirli otlar ekerse, gün gelir kendi bahçesinde yürüyemez hâle gelir. İnsan kalbi de böyledir.
****
Sevgi ekersiniz; bir tebessüm olarak geri döner. Bir gün omzunuza konan dost eli olur. En karanlık anınızda sizi ayağa kaldıran bir ses olur. Çünkü sevgi, görünmez bir yatırım gibidir. Verdiğiniz her iyilik, bir yerlerde büyür ve zamanı geldiğinde yeniden size döner.
Ama nefret…
Nefret önce başkalarını yakıyor gibi görünür. Oysa en büyük yangını, onu taşıyanın içinde çıkarır. Kinle beslenen bir yürek, zamanla herkesten şüphe etmeye başlar. İnsanları kendinden uzaklaştırır, duvarlar örer, kapılar kapatır. Sonunda geriye sadece sessizlik kalır. İşte yalnızlık, çoğu zaman nefretin en acı meyvesidir.
****
Bugün dünyamızın en büyük yoksulluğu para eksikliği değil, sevgi eksikliğidir. İnsanlar birbirini dinlemiyor, anlamıyor, affetmiyor. Herkes haklı olmanın peşinde; kimse gönül kazanmanın peşinde değil.
*****
Oysa hayatın en büyük sırrı belki de çok basit:
İnsan, karşısındakine ne veriyorsa, aslında kendi geleceğini inşa ediyor.
Bir çocuğa sevgi verirseniz, özgüvenli bir insan yetişir. Bir dosta sadakat verirseniz, ömürlük bir kardeş kazanırsınız. Bir yabancıya merhamet gösterirseniz, insanlığa umut ekersiniz.
****
Çünkü dünya, yankı veren bir dağ gibidir. Ona ne söylerseniz, size onu geri gönderir.
Bu yüzden bugün kendimize şu soruyu sormalıyız:
Kalbimizin toprağına ne ekiyoruz?
Öfke mi?
Kin mi?
Kibir mi?
Yoksa biraz sevgi, biraz merhamet, biraz da anlayış mı?
Unutmayalım…
Sevgi ekerseniz sevgi biçersiniz.
Nefret ekerseniz yalnızlık biçersiniz.
Ve insan, eninde sonunda kendi ektiği bahçede yaşamaya mahkûmdur.
